درست زیر بالکن قرار گرفته بود پس کمی گردنش را کج کرد تا صاحب صدا را ببیند . -با من بودین ؟ -همان جا باش الان میام پایین . تنها فکری که به نظرش رسید این بود که او را برای معرفی به کسی زیر نظر داشته اند ، اکنون علت حضور گاه و بی گاه دختر همسایه را در بالکن میفهمید "من را میپاییده " لبهایش را به هم فشرد و دستی به گونههای پرش کشید سپس با داخل انگشتانش مژهها را تا جایی که میشد به بالا تاب داد . همین موقع بود که در خانه باز شد و دختر بلند و بالا بیرون آمد . نزدیک مریم که رسید با همان صدای کلفت گفت : دنبالم بیا و با شتاب از کوچه خارج شد . چیزی د

-با هم ترک میکنیم . آتوسا با شرم گفته بود : به گفتن ساده است . شهرام هم سیگار میکشید اما نه به اندازه ی آتوسا ، برایش بیشتر تفنن بود و شده بود که روزهایی ردش هم نرود. -هر چقدر هم سخت باشد میتوانیم ، میدانی برای من سختترین کار دنیا چیست؟ این که تو را از دست بدم و همینطور که به آتوسا نزدیکتر میشد به آرامی گفته بود : قید هر چیزی را بزنم بی خیال این گونهها و لبهای برجسته نمیشم. دو سال از ازدواجشان میگذشت که شهرام برای کار به جنوب رفت ،دوری و دلتنگی مانند خوره به جان آتوسا افتاده بود ، هفتههایی که از هم دور بودند سیگار را با

یک روز که از قدم زدن بر میگشتند سرعتش را کم کرده بود و زده بود زیر گریه . - آتوسا ؟ نازنینم ؟ -به من نگو نازنین ، عین عفریته هام ، تو اصلا چیه منو دوست داری ؟ امیر او را به کناری کشید و به آرامی گفت : همین کارهایت ، همین که یک مرتبه بدون دلیل دیوانه میشی . - بی دلیل ؟ چرت نگو خواهشا ، توی این یک ساعت پیادهروی ده بار نفسم سنگین شده ، دو بار سیگار کشیدم و خدا میدونه اگه جلوی خودمو نمیگرفتم میشد چند بار . - آتی من دوستت دارم ، باور کن این احساس انقدر خوب که محاله که از بین بره یا عوض شه . - ناراحتیم از همینه ، چرا با منی که اینه وضع و حالم ؟ -چون

-جواب میدین یا بیام؟ -زحمتشو بکش بابا . مهسا بالای تلفن رسید و با لحن مردّدی گفت : آشنا نیست . پدرش بدون اینکه نگاهش را از مطلبی که میخواند بگیرد گفت : من که شماره ی هیچ کس را بلد نیستم. -بله میدانم . و گوشی را بر داشت. -الو بفرمائید ؟ صدای زنی ناشناس آن طرف خط پرسید: من با منزل مریم خانم تماس گرفته ام؟ این دیگر چه مدلش بود ؟ -بله ، بفرمایید. -من مهین ایزدی هستم ، خانم برادر شعله . آهان ، پس اینطور ، چنین ادبیاتی فقط از فامیلهای شعله بر میآمد . برای دیگران پشیزی ارزش قائل نمیشدند و خودشان را تافته ی جدا بافته میدانستند . مهین را هم خوب به خاطر